17 Juli Sedona

Onderweg zagen we 'onze' Volvo, in Nederland toch geen kleine auto, maar niets in vergelijking met deze Lincoln.

Vandaag gaan we naar Sedona. We moeten daar nog een camping zoeken, want vanaf nu gaan we op de bonnefooi. Het is (nog steeds) erg heet, zo rond de 40 graden, en de kinderen willen graag een zwembad. Ik wil liever in een state-park , lekker in de natuur. Het is ook voor Arizona erg heet en verchillende locals informeren bij ons hoe we het weer vinden.
Onderweg stoppen we bij Montezuma Castle, een aantal indianenwoningen in een rots. Ook hier blijkt onze National Park Pass van vorig jaar geldig te zijn. We lopen in de zinderende hitte naar de woningen. Jasper stelt honderden vragen over hoe die mensen – de Sinagua- die woningen zo hebben kunnen bouwen. Heel ingenieus allemaal. Ze leefden hier in de rotswoningen rond 1400 todat ze op mysterieuze wijze rond 1450 ineens verdwenen.

Vlakbij Sedona, bij een Ranger Station gestopt om informatie te vragen. Blijkt dat al ‘mijn’ campings al vol zitten . We zijn ook tamelijk laat, het is al 13.30. Ik vraag of ze iets weten over LoLo Mai Springs campground en ze gaan meteen voor ons bellen. Hier is nog wel plek en we rijden erheen. Het is iets verder van Sedona dan gepland, maar ze hebben een zwembad…..Yes!! Met een golf-karretje worden we over het terrein gereden om een tent-plek uit te zoeken.
Jasper weet het zeker: hij wil een plekje zo dicht mogelijk bij de creek, maar helaas in de volle zon. Toch maar doen. Ik betreur een beetje mijn beslissing om te gaan kamperen want hoewel voornamelijk Peter de tent opzet, loopt het zweet me over de rug. Zelfs in de sauna zweet ik niet zo hard.
Na even gezwommen (lees afgekoeld) te hebben, vertrekken we naar Sedona, zo’n 10 minuten rijden. Sedona valt tegen. Het is een redelijk groot toeristen dorp maar het ligt wel mooi, omringd door rode rotsen. De omgeving is gigantisch mooi. Hier kwamen we voor.
We gaan eten in het Cowboy restaurant en krijgen een aparte amuse van komkommer met slagroom, een aardbei en wat mint. Vreemde combinatie maar wel lekker. Degene die dit verslag leest en Marion niet kent, zal nu onderhand wel weten dat zij zeer oraal is ingesteld. En wie heeft ooit gezegd dat je in Amerika niet lekker kunt eten, alleen maar vette hap? Tot nu toe was het eten overal zeer lekker.
We krijgen er een voorstelling door 2 cowboys bij. Ze werpen munten op en proberen er met flodders gaten in te schieten, dit alles vergezeld door commentaar in het kenmerkende knauwende Amerikaans.
Terug op de camping, na bij de Safeway ons ontbijt te hebben gekocht, blijken we buren te hebben gekregen. Zij komt meteen naar ons toe. Ze vraagt ons of we weten hoe we een campfire moeten maken en komt even later met een grote lamp aanzetten, die we mogen lenen. Wij willen dit eigenlijk niet, want we redden ons prima met onze hoofdlampjes die je heel laag kunt zetten zodat niet de hele camping in het licht baadt en je aan het donker kunt wennen. Blijkbaar is dit heel vreemd want ze vertelt het meteen aan haar man. Uit beleefdheid de lamp maar gebruikt totdat ons vuurtje brandt . Bij het terugbrengen stelden ze zich voor als Kimberley (ja echt)en Feely ( from Samoa)en vroegen of we uit Engeland kwamen. De eerste keer. Meestal vraagt men of we uit Duitsland komen. Kimberly vraagt of we de Amerikanen aardig vinden en of ze heel anders zijn dan Europeanen. Ik antwoord dat ik Amerikanen opener en directer vind.
We zitten nog wat bij ons kampvuur en Marloes en Jasper vertrekken als eerste naar hun slaapzak. Het is nog lekker, maar niet heus, warm in de tent en ik laat de fly maar open om nog enige ‘frisse’ lucht te krijgen. Met enige moeite vallen we in slaap.