18 Juli Sedona

Vandaag een lekker dagje. We willen naar Slide Rock State Park. In het toiletgebouw waarschuwt Kimberley ons om vooral vroeg te gaan want het wordt daar altijd heel druk.We willen wel meteen weg maar Kimberley houdt niet op met praten. Marloes en ik brengen de boodschap over aan de mannen en we kleden ons meteen om om te gaan.
Bij het Slide Rock Park aangekomen, is het al redelijk druk. Aan de overkant van de creek was nog schaduw, dus we besloten over te steken. Dan kom je er achter waarom het Slide Rocks zijn. Je glibbert echt meteen weg op de gladde stenen. Heel leuk om dat anderen te zien doen. Wij besluiten de oversteek te wagen bij de ingang van een glijbaan, waar zich een plateau bevindt. Grote schrik want Jasper glijdt weg in de glijbaan en gaat kopje onder. Peter bedenkt zich niet, trekt snel z’n shirt uit en springt erachter aan want we weten tenslotte niet hoe diep het is. Toch een beetje geschrokken klimmen ze beiden een eindje verder weer uit het water.
We zien verschillende mensen onderuit glibberen. Ook een paar Japanners ondergaan dit lot, het lijken net filmpjes uit ‘de leukste thuis’. Zolang mensen zich niet ernstig bezeren is het erg grappig.
Rond twaalf uur besluiten we verder te gaan. Bij de uitgang heeft zich inmiddels een lange file gevormd met auto’s die het park in willen. Slechts wanneer er een auto uit gaat, wordt er weer een toegelaten. Het is nu ook echt heel druk.
In Sedona informeren we even bij het toeristenkantoor wat er zoal te doen is. Ook deze mevrouw houdt niet meer op met praten en ik kom niet meer weg. Peter en de kinderen, die in de auto bleven, vroegen zich al af waar ik bleef. Teveel te doen voor de korte tijd. We gaan maar een paar scenic routes rijden, en evt vanavond nog naar Cathedral Rock. Het is echt veel te heet om te gaan wandelen. We rijden naar de Church of the Holy Cross vanwaar je een schitterend uitzicht hebt op de rode rotsen. Na een foto-stop, wanneer we willen wegrijden , doet de auto niets meer. Peter schuift de hendel een paar keer naar voor en naar achter en geeft gas maar niets hoor. Daar staan we dan, met een nieuwe auto die het niet meer doet. Totdat hij op het lumineuze idee komt om maar eens te starten. Hilariteit alom.De auto is echt zo stil dat je niet hoort of de motor draait of niet. Daarna naar het vliegveld, vanwaar je ook een mooi uitzicht hebt, maar belangrijker: er stijgen en dalen vliegtuigen. We eten daar maar een hapje, want we hebben niet ontbeten en voor de rest ook nog niets gehad.
Terug naar de camping en even lekker zwemmen. De lucht begint te betrekken. We besluiten om maar niet meer naar Cathedral Rock, de meest gefotografeerde rots in Sedona, te rijden. Het licht is toch niet meer mooi en hij is al zo vaak gefotografeerd dat die paar foto’s van ons ook niet meer uitmaken. We stoken de bbq aan en leggen de paar kleine lapjes vlees die we gekocht hebben erop. Jasper probeert het kampvuurtje aan te steken. Heerlijk, de mensen die niet kamperen weten niet wat ze missen. De grote Amerikaanse familie die naast ons staat is lekker aan het spelen met een baseball. Die Amerikaanse manier van leven spreekt wel aan. In het weekend lekker met de hele familie kamperen en lol maken. Iedereen houdt ook rekening met elkaar: als zo’n groep in Nederland zou kamperen, zouden ze veel meer lawaai maken. Hier hoor je geen muziek en geen geschreeuw, maar het geluid van water en wind. De buren komen terug van een fishing-trip en komen ons vis brengen. Helaas hebben we net ons eten al op. We zien een stinkdier dat onze tent tot dichtbij nadert. Gisteren hebben we op de camping ook al 2 wasberen en 2 stinkdieren gezien . We zitten stil als een 2e stinkdier nadert maar schrikken ons even later een hoedje omdat ook de hond van de buren het beest ontdekt heeft. Hij stormt op het stinkdier af en de 2 staan dreigend tegenover elkaar. Het stinkdier met zijn staart omhoog, klaar voor de aanval. Volgens mij weet ik nu waarom dat beest een stinkdier heet. De hond wordt teruggeroepen, het stinkdier blaast de aftocht en het spektakel is weer over.