19 Juli Sedona - Chinle
Vandaag weer vroeg op en op weg naar Chinle. Alles is snel ingepakt en we gaan op pad. Al snel zijn we bij het Petrified Forest, een landschap vol versteend hout in de meest prachtige kleuren. Het ziet er onwerkelijk uit… Is dit echt hout? We zijn PF binnengekomen via de zuidelijke ingang en leren in het museum daar dat het hout door gebrek aan zuurstof doordat het bedekt was met modder en vulkanische assen zo ingedroogd en geperst is dat het versteend is.
Niet te geloven dat hier 200 miljoen jaar geleden nog een tropisch woud was. Het forest is zeer de moeite van een bezoek waard. Alleen is het veel te warm om te wandelen, dus we beperken ons tot de viewpoints. Na een bezoek aan de Painted Desert, wat erg lijkt op Artist’s Palette in Death Valley, vervolgen we onze weg naar Chinle. De kinderen vragen of we het schema niet helemaal om kunnen gooien en naar een gebied rijden waar het niet zo warm is.
Chinle ligt in Navajo gebied en dat zie je meteen wanneer je binnenrijdt. Lelijke stacaravans vervuilen het landschap, elk met een of meerdere pick-up trucks erbij. Op de 1e camping die er op zich wel leuk uitziet, lopen een aantal stray dogs. Toch niet zo prettig. We besluiten naar een 2e camping, zo’n 20 km verderop te rijden. Chinle biedt een verwaarloosde aanblik. Geen stadje om lang te blijven. De eigenaar van de 2e camping maakt het allemaal niet uit. Hij is zeer ongeinteresseerd en we kunnen een rondje rijden om een plaats te zoeken, maar wanneer we de krattten van golfplaten en hout zien die als toiletten dienen, hebben we het snel bekeken. We gaan terug naar Chinle en zoeken een hotel. Het eerste, de Thunderbird Lodge staat mij niet aan. Langs de weg heb ik een Holiday Inn gezien die mij leuker leek. Ongeveer even duur maar met zwembad, dus die ‘doen’ we.
Snel even een duik en dan eten. Precies 21.00 uur staan we in het restaurant dat volgens de hotelgids tot 22.00 uur geopend zou zijn. Ook de indiaanse die hier staat is zeer ongeinteresseerd en ongemotiveerd. Wanneer we er al even staan ( please wait to be seated) komt ze er aan sloffen en zegt dat het restaurant gesloten is. Wanneer ik zeg dat in de hotelgids staat dat het tot 22.00 uur geopend is antwoordt ze enkel: ‘No, 9 o’clock’. Ook Peter probeert het nog even omdat het net 9 uur is maar ook hij krijgt 0 op het rekest. Geklaagd bij de receptie en deze mevrouw toont tenminste nog enig medeleven maar kan ook niets doen behalve aanraden morgen bij de manager te klagen.
Dan maar naar de Subway om nog iets te eten. Ook hier zeer ongeinteresseerd en sloom personeel dat totaal geen moeite voor je doet. We zijn blij dat we morgen weer vertrekken. Natuurlijk wisten we al dat Indianen niet het meest toeschietelijke volk is, wat ook begrijpelijk is wanneer je de geschiedenis kent, maar hier worden we niet vrolijk van.
Morgen na het ontbijt nog even een stukje rim rijden en dan naar Monument Valley.
Niet te geloven dat hier 200 miljoen jaar geleden nog een tropisch woud was. Het forest is zeer de moeite van een bezoek waard. Alleen is het veel te warm om te wandelen, dus we beperken ons tot de viewpoints. Na een bezoek aan de Painted Desert, wat erg lijkt op Artist’s Palette in Death Valley, vervolgen we onze weg naar Chinle. De kinderen vragen of we het schema niet helemaal om kunnen gooien en naar een gebied rijden waar het niet zo warm is.
Chinle ligt in Navajo gebied en dat zie je meteen wanneer je binnenrijdt. Lelijke stacaravans vervuilen het landschap, elk met een of meerdere pick-up trucks erbij. Op de 1e camping die er op zich wel leuk uitziet, lopen een aantal stray dogs. Toch niet zo prettig. We besluiten naar een 2e camping, zo’n 20 km verderop te rijden. Chinle biedt een verwaarloosde aanblik. Geen stadje om lang te blijven. De eigenaar van de 2e camping maakt het allemaal niet uit. Hij is zeer ongeinteresseerd en we kunnen een rondje rijden om een plaats te zoeken, maar wanneer we de krattten van golfplaten en hout zien die als toiletten dienen, hebben we het snel bekeken. We gaan terug naar Chinle en zoeken een hotel. Het eerste, de Thunderbird Lodge staat mij niet aan. Langs de weg heb ik een Holiday Inn gezien die mij leuker leek. Ongeveer even duur maar met zwembad, dus die ‘doen’ we.
Snel even een duik en dan eten. Precies 21.00 uur staan we in het restaurant dat volgens de hotelgids tot 22.00 uur geopend zou zijn. Ook de indiaanse die hier staat is zeer ongeinteresseerd en ongemotiveerd. Wanneer we er al even staan ( please wait to be seated) komt ze er aan sloffen en zegt dat het restaurant gesloten is. Wanneer ik zeg dat in de hotelgids staat dat het tot 22.00 uur geopend is antwoordt ze enkel: ‘No, 9 o’clock’. Ook Peter probeert het nog even omdat het net 9 uur is maar ook hij krijgt 0 op het rekest. Geklaagd bij de receptie en deze mevrouw toont tenminste nog enig medeleven maar kan ook niets doen behalve aanraden morgen bij de manager te klagen.
Dan maar naar de Subway om nog iets te eten. Ook hier zeer ongeinteresseerd en sloom personeel dat totaal geen moeite voor je doet. We zijn blij dat we morgen weer vertrekken. Natuurlijk wisten we al dat Indianen niet het meest toeschietelijke volk is, wat ook begrijpelijk is wanneer je de geschiedenis kent, maar hier worden we niet vrolijk van.
Morgen na het ontbijt nog even een stukje rim rijden en dan naar Monument Valley.
Reacties
Een reactie posten