20 Juli Chinle - Monument Valley
Dit verslag wordt nu in het donker op Goulding’s Campground getypt.
Vanochtend geklaagd bij de manager over het diner en hij verontschuldigde zich meteen heel erg en bood aan $ 30.- van de rekening te halen. Dit hebben we geaccepteerd en in het hotel lekker ontbeten, waarbij nog moet worden aangetekend dat het personeel uitgesproken vriendelijk was en de slechte indruk van de dag ervoor grotendeels verdween.
Daarna de north rim route gereden en bij mummy cave met een aardige indiaan , Adrian genaamd, gesproken die daar zijn beschilderde stukjes rots probeerde te slijten. Hij legde veel uit over het leven daar vroeger. Op deze plek was nog heel goed een dorp te zien, gesitueerd in de rotsen. Veel duidelijker en veel groter dan Montezuma Castle. Echt verbazingwekkend dat mensen daar vroeger op de rotsen gewoond hebben.
Adrian vertelde dat de kinderen daar binnenshuis werden gehouden totdat ze konden lopen en klimmen omdat ze anders van de klif naar beneden zouden vallen, hetgeen ongetwijfeld vaak gebeurd is. Hij vertelde verder nog over de kiva, zeg maar onze kerken en het leven in de vallei heden ten dage. Hij woonde een eindje verderop in het ‘dorp’een verzameling van trailers en stacaravans. Dit jaar probeerde hij voor het eerst aan de kost te komen door zijn beschilderde stukjes steen te verkopen, maar hij had het moeilijk want vanwege de slechte economie bleven de mensen weg. Hij was zeer aardig en vriendelijk en we besloten maar een stukje steen voor $ 10 te kopen hetgeen natuurlijk veel te duur was, maar het was tenslotte voor een goed doel. Tenslotte waren daar in het begin van de 29e eeuw 115 van zijn voorvaderen vermoorddoor de Spanjaarden. Onvoorstelbaar dat dat zo gebeurde in die tijd, dat mensen zo maar werden afgeslacht. Geen wonder dat de indianen in het algemeen niet zo overdreven vriendelijk zijn, hoewel een (al weer) aardige indiaan in Kayenta ons vertelde dat dat kwam omdat ze geen alcohol mochten drinken….. (grapje) .
Door naar Monument Valley. Eerst maar geprobeerd een plekje te krijgen op goulding’s campground want we hadden niet gereserveerd en wisten niet hoe druk het zou zijn of worden. Gelukkig bleek dit alleszins mee te vallen. Tent opgezet waarbij wij wonnen van de Fransen naast ons die er veel langer over deden. In 10 minuten stond onze tent en lagen de matjes erin.
In Monument Valley zouden we de 17 mile drive rijden en ik had me, na het lezen van allerlei verslagen, al voorbereid op het afwimpelen van Indianen die ons een jeep-tour wilden verkopen. Niets bleek minder waar: ze wezen ons zelfs hoe we moesten rijden. Misschien was het ook te druk, want zeker in het begin van de route reden we in file en stopten we als schaapjes allemaal bij de eerste uitzichtpunten. Geweldig imposant dit MV.
Voor dit jaar is dit nog het mooiste park waar we geweest zijn. We hobbelen en schudden dat het een lieve lust is en de kinderen moedigen hun vader aan om vooral door de diepe kuilen te rijden. Het is net kermis, alleen langer en leuker. Halverwege worden we overvallen door gigantische rode zandstormen en ook de lucht begint te betrekken. Het is een sfeervol tafereel en we besluiten de loop nog een keer te rijden.
Terug op de camping nog even zwemmen in het kleine drukke zwembad waar een stuk of 10 Nederlandse kinderen bommetjes aan het springen zijn, tot ongenoegen van enige Amerikaanse volwassenen . Weer zit ik mijn tijd te verkletsen met een Amerikaanse uit Florida, terwijl de kinderen in het zwembad zich afvragen waarom hun moeder zo veel met Amerikanen kletst. Jasper vond al op de vorige camping dat ik met een aantal Nederlanders die daar stonden, moest gaan kletsen. Maar ja, dat kan in Nederland wel. Terug naar de tent waar vader (!) het eten al klaar heeft. Lekker bruine bonen, echt Amerikaans! Jasper vermaakt zich prima in het rode zand met steentjes en takjes en Marloes gaat nog even lezen en kleuren. Marion typt het verslag en Peter wast af en maakt de tent verder in gereedheid.
Teveel geschreven al, nog even (illegaal)een wodka-cola en dan toch gaan slapen. Eindelijk een ideale temperatuur hier. Overdag was het plus minus 95 graden fahrenheit en nu is het heerlijk afgekoeld en waait er een lekker windje. Heerlijk, citroenwodka ( Ketel 1) uit Nederland met een slok cola.
Welterusten.
Vanochtend geklaagd bij de manager over het diner en hij verontschuldigde zich meteen heel erg en bood aan $ 30.- van de rekening te halen. Dit hebben we geaccepteerd en in het hotel lekker ontbeten, waarbij nog moet worden aangetekend dat het personeel uitgesproken vriendelijk was en de slechte indruk van de dag ervoor grotendeels verdween.
Daarna de north rim route gereden en bij mummy cave met een aardige indiaan , Adrian genaamd, gesproken die daar zijn beschilderde stukjes rots probeerde te slijten. Hij legde veel uit over het leven daar vroeger. Op deze plek was nog heel goed een dorp te zien, gesitueerd in de rotsen. Veel duidelijker en veel groter dan Montezuma Castle. Echt verbazingwekkend dat mensen daar vroeger op de rotsen gewoond hebben.
Adrian vertelde dat de kinderen daar binnenshuis werden gehouden totdat ze konden lopen en klimmen omdat ze anders van de klif naar beneden zouden vallen, hetgeen ongetwijfeld vaak gebeurd is. Hij vertelde verder nog over de kiva, zeg maar onze kerken en het leven in de vallei heden ten dage. Hij woonde een eindje verderop in het ‘dorp’een verzameling van trailers en stacaravans. Dit jaar probeerde hij voor het eerst aan de kost te komen door zijn beschilderde stukjes steen te verkopen, maar hij had het moeilijk want vanwege de slechte economie bleven de mensen weg. Hij was zeer aardig en vriendelijk en we besloten maar een stukje steen voor $ 10 te kopen hetgeen natuurlijk veel te duur was, maar het was tenslotte voor een goed doel. Tenslotte waren daar in het begin van de 29e eeuw 115 van zijn voorvaderen vermoorddoor de Spanjaarden. Onvoorstelbaar dat dat zo gebeurde in die tijd, dat mensen zo maar werden afgeslacht. Geen wonder dat de indianen in het algemeen niet zo overdreven vriendelijk zijn, hoewel een (al weer) aardige indiaan in Kayenta ons vertelde dat dat kwam omdat ze geen alcohol mochten drinken….. (grapje) .
Door naar Monument Valley. Eerst maar geprobeerd een plekje te krijgen op goulding’s campground want we hadden niet gereserveerd en wisten niet hoe druk het zou zijn of worden. Gelukkig bleek dit alleszins mee te vallen. Tent opgezet waarbij wij wonnen van de Fransen naast ons die er veel langer over deden. In 10 minuten stond onze tent en lagen de matjes erin.
In Monument Valley zouden we de 17 mile drive rijden en ik had me, na het lezen van allerlei verslagen, al voorbereid op het afwimpelen van Indianen die ons een jeep-tour wilden verkopen. Niets bleek minder waar: ze wezen ons zelfs hoe we moesten rijden. Misschien was het ook te druk, want zeker in het begin van de route reden we in file en stopten we als schaapjes allemaal bij de eerste uitzichtpunten. Geweldig imposant dit MV.
Voor dit jaar is dit nog het mooiste park waar we geweest zijn. We hobbelen en schudden dat het een lieve lust is en de kinderen moedigen hun vader aan om vooral door de diepe kuilen te rijden. Het is net kermis, alleen langer en leuker. Halverwege worden we overvallen door gigantische rode zandstormen en ook de lucht begint te betrekken. Het is een sfeervol tafereel en we besluiten de loop nog een keer te rijden.
Terug op de camping nog even zwemmen in het kleine drukke zwembad waar een stuk of 10 Nederlandse kinderen bommetjes aan het springen zijn, tot ongenoegen van enige Amerikaanse volwassenen . Weer zit ik mijn tijd te verkletsen met een Amerikaanse uit Florida, terwijl de kinderen in het zwembad zich afvragen waarom hun moeder zo veel met Amerikanen kletst. Jasper vond al op de vorige camping dat ik met een aantal Nederlanders die daar stonden, moest gaan kletsen. Maar ja, dat kan in Nederland wel. Terug naar de tent waar vader (!) het eten al klaar heeft. Lekker bruine bonen, echt Amerikaans! Jasper vermaakt zich prima in het rode zand met steentjes en takjes en Marloes gaat nog even lezen en kleuren. Marion typt het verslag en Peter wast af en maakt de tent verder in gereedheid.
Teveel geschreven al, nog even (illegaal)een wodka-cola en dan toch gaan slapen. Eindelijk een ideale temperatuur hier. Overdag was het plus minus 95 graden fahrenheit en nu is het heerlijk afgekoeld en waait er een lekker windje. Heerlijk, citroenwodka ( Ketel 1) uit Nederland met een slok cola.
Welterusten.
Reacties
Een reactie posten