23 Juli Moab - Torrey
Vanochtend verslapen. We wilden om 6 uur opstaan om om 7 uur te vertrekken maar werden pas om 7.30 wakker, waarna we pas om 9.30 vertrokken. Nou ja, dat is ook vakantie.
Op naar het Goblin Valley State Park, even kijken of Peter nog wat plaatjes voor de poli kan schieten, want in het park zijn vele goblins die duidelijk een relatie lijken te hebben met het vak van uroloog.
Bij de entree van het park staat een aantal herten te grazen die verschrikt wegrennen wanneer wij met onze 5,4 liter V8 motor voorbij rijden. We moeten $ 7 betalen om binnen te komen. De National Parkpas is niet geldig in een State Park. Het is het geld wel waard. Een mooi park dat zo in een sprookje past en het mooiste is dat de goblins beklommen mogen worden, een optie waar met name Jasper gretig gebruik van maakt. Ondanks de warmte (95 graden) springt en klimt hij door het park. Hierna vervolgen we onze weg naar Little Wild Horse Canyon, onder licht protest van de kinderen die geen zin meer hebben in een wandeling. Omdat we er toch bijna zijn, pakken we de dirtroad naar de canyon. De trail begint achter de toiletten op de parkeerplaats. Jasper protesteert, hij wil niet meer. We halen hem over en gaan op pad maar na al 15 minuten gelopen te hebben, is de ingang van de canyon nog steeds niet te zien en als Jasper dan ook nog eens flink struikelt besluiten we maar terug te gaan. Helaas, je kunt niet altijd alles doen. Een andere keer maar weer. Terug naar de UT 24 om de weg naar Torrey te vervolgen. Hopelijk is er nog plek op de fruita campground en anders maar een andere campground of een hotelletje.
Plek genoeg nog op deze camping tussen de fruitbomen.
De herten komen meteen kijken bij de tent en je ziet er verscheidene lopen over de campground. Aan de ene kant wel leuk, aan de andere kant betekent het dat ze al teveel aan mensen gewend zijn.
Wanneer we op zoek zijn naar het amphitheater, komt een man aanlopen. Marion vraagt of hij helemaal van boven van de berg komt, maar hij is ook op zoek naar het theater. Hij blijkt een eind verderop in Levan te wonen. Na een lang gesprek vraagt hij of ik ooit een mormon buck heb gehad. Ik weet niet wat hij bedoelt maar zeg maar van niet. Hij duikt in zijn auto en komt met een soort bijbel tevoorschijn. Ik mag hem hebben als ik beloof erin te lezen en er zuinig op te zijn. Hij bedoelde dus een mormon book. Wel heel bijzonder allemaal.
’s Avonds naar een ranger programme , waar Laura vertelt over geluiden in de natuur en het belang hiervan. Als ze op een gegeven moment de viool pakt en begint te spelen is het heel indrukwekkend: alleen het geluid van vogels, water en het iele geluid van de viool. Helaas gaat het sterrenkijken dat hierna zou volgen niet door vanwege een bewolkte lucht. Slapen dan maar.
Op naar het Goblin Valley State Park, even kijken of Peter nog wat plaatjes voor de poli kan schieten, want in het park zijn vele goblins die duidelijk een relatie lijken te hebben met het vak van uroloog.
Bij de entree van het park staat een aantal herten te grazen die verschrikt wegrennen wanneer wij met onze 5,4 liter V8 motor voorbij rijden. We moeten $ 7 betalen om binnen te komen. De National Parkpas is niet geldig in een State Park. Het is het geld wel waard. Een mooi park dat zo in een sprookje past en het mooiste is dat de goblins beklommen mogen worden, een optie waar met name Jasper gretig gebruik van maakt. Ondanks de warmte (95 graden) springt en klimt hij door het park. Hierna vervolgen we onze weg naar Little Wild Horse Canyon, onder licht protest van de kinderen die geen zin meer hebben in een wandeling. Omdat we er toch bijna zijn, pakken we de dirtroad naar de canyon. De trail begint achter de toiletten op de parkeerplaats. Jasper protesteert, hij wil niet meer. We halen hem over en gaan op pad maar na al 15 minuten gelopen te hebben, is de ingang van de canyon nog steeds niet te zien en als Jasper dan ook nog eens flink struikelt besluiten we maar terug te gaan. Helaas, je kunt niet altijd alles doen. Een andere keer maar weer. Terug naar de UT 24 om de weg naar Torrey te vervolgen. Hopelijk is er nog plek op de fruita campground en anders maar een andere campground of een hotelletje.
Plek genoeg nog op deze camping tussen de fruitbomen.
De herten komen meteen kijken bij de tent en je ziet er verscheidene lopen over de campground. Aan de ene kant wel leuk, aan de andere kant betekent het dat ze al teveel aan mensen gewend zijn.
Wanneer we op zoek zijn naar het amphitheater, komt een man aanlopen. Marion vraagt of hij helemaal van boven van de berg komt, maar hij is ook op zoek naar het theater. Hij blijkt een eind verderop in Levan te wonen. Na een lang gesprek vraagt hij of ik ooit een mormon buck heb gehad. Ik weet niet wat hij bedoelt maar zeg maar van niet. Hij duikt in zijn auto en komt met een soort bijbel tevoorschijn. Ik mag hem hebben als ik beloof erin te lezen en er zuinig op te zijn. Hij bedoelde dus een mormon book. Wel heel bijzonder allemaal.
’s Avonds naar een ranger programme , waar Laura vertelt over geluiden in de natuur en het belang hiervan. Als ze op een gegeven moment de viool pakt en begint te spelen is het heel indrukwekkend: alleen het geluid van vogels, water en het iele geluid van de viool. Helaas gaat het sterrenkijken dat hierna zou volgen niet door vanwege een bewolkte lucht. Slapen dan maar.
Reacties
Een reactie posten